تأثیر تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر پروتئین‌های مرتبط با رتیکولوفاژی در بطن چپ قلب موش‌های صحرایی دیابتی نوع 2 - فاطمه صلح دوست; حامد علیزاده پهلوانی; محمد شرافتی مقدم (مجله دانشگاه علوم پزشکی سبزوار, 2025)
زمینه و هدف: بیماری‌های قلبی عروقی در بیماران مبتلا به دیابت یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر در سراسر جهان هستند. در مقابل، پیشگیری از رتیکولوفاژی قلبی ناشی از دیابت توسط تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) به‌عنوان مداخله غیر دارویی پیشنهادشده است. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر HIIT بر محتوای پروتئین‌های ATF6،JNK1 و mTOR در بطن چپ قلب موش‌های صحرایی دیابتی نوع 2 است. مواد و روشها: در پژوهش حاضر 12 موش صحرایی نر 2 ماهه از نژاد اسپراگ‌‌داولی با میانگین وزن 20±180 گرم انتخاب شدند. دیابت نوع 2 از طریق تزریق محلول‌های نیکوتین‌آمید و استرپتوزوتوسین القاء شد. موش‌های صحرایی به روش تصادفی به گروه HIIT و کنترل دیابتی تقسیم شدند. برنامه HIIT شامل 5 نوبت 4 دقیقه‌ای با شدت معادل 85-95 درصد حداکثر سرعت و دوره‌های استراحت فعال 3 دقیقه‌ای با شدت معادل 60-50 درصد حداکثر سرعت بود. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آزمون‌ آماری t-مستقل در نرم‌افزار‌های SPSS نسخه‌ 29 استفاده‏ شد. سطح معناداری 05/0P≤ در نظر گرفته شد. یافتهها: تجزیه‌وتحلیل داده‌ها نشان داد که محتوای پروتئین ATF6 و JNK1 پس از 8 هفته HIIT افزایش معنی‌داری را نسبت به گروه کنترل در بطن چپ قلب نشان داد. درحالی‌که محتوای پروتئین mTOR کاهش معنی‌داری را نشان داد. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد پروتکل HIIT به دلیل توانایی کاهش استرس شبکه آندوپلاسمی (ER) می‌تواند برای آزمودنی‌های قلبی مبتلابه دیابت نوع 2 توصیه شود.