مدل‌سازی ساختاری تأثیر شاخص‌های حمل‌و‌نقل پایدار بر زیست‌پذیری شهری شهر اهواز با رویکرد آینده‌پژوهی - هنگامه دالوند; سعید امان پور (جغرافیا و آینده پژوهی منطقه‌ای, 2025)
در قرن بیست و یکم با رشد سریع شهرنشینی و افزایش جمعیت شهری، تأمین و افزایش کیفیت زندگی و زیست‌پذیری در شهرها امری ضروری است. گسترش شهری و افزایش تراکم جمعیت در مراکز شهری چالشی را برای یافتن راه‌حل‌های حمل‌ونقل پایدار ایجاد می‌کند. حمل‌ونقل پایدار در چند دهه گذشته در کشورهای درحال‌توسعه که با افزایش سریع شهرنشینی مواجه شده‌اند مطرح‌شده است، گسترش شهرها ضرورت توجه به بحث حمل‌ونقل پایدار و تأثیرات آن بر زیست‌پذیری شهری را اجتناب‌ناپذیر کرده است. هدف این تحقیق مدل‌سازی ساختاری تأثیر شاخص‌های حمل‌ونقل پایدار بر زیست‌پذیری شهر اهواز با رویکرد آینده‌پژوهی می‌باشد. این پژوهش که ماهیتی کاربردی دارد با روش تحلیلی‌- توصیفی و با ابزار پرسشنامه محقق ساخته، تأثیر عوامل گوناگون از جمله عوامل اقتصادی، زیست‌محیطی، کالبدی و اجتماعی و تأثیر آن بر زیست‌پذیری شهر اهواز را موردبررسی قرار داده است. حجم نمونه پژوهش، با بهره‌گیری از نرم‌افزار SamplePower، 200 پرسشنامه محاسبه‌شده و برای استنباط‌های علمی مدل‌سازی معادلات ساختاری به کار گرفته‌شده است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که عامل زیست‌محیطی با بار عاملی 0.57 مؤثرترین شاخص در میان شاخص‌های موردمطالعه حمل‌ونقل پایدار می‌باشد و عامل اجتماعی با بار عاملی 0.34 کم‌ترین تأثیر را در شاخص‌های حمل‌ونقل پایدار مؤثر بر زیست‌پذیری در میان پاسخگویان دارد. عامل زیست‌محیطی به‌عنوان مؤثرترین شاخص، ضرورت توجه به مسائل زیست‌محیطی و توسعه زیرساخت‌های مرتبط با حمل‌ونقل پایدار را در آینده تأکید می‌کند. همچنین، کمترین تأثیر عامل اجتماعی بر زیست‌پذیری نشان‌دهنده نیاز به برنامه‌های فرهنگ‌سازی و افزایش آگاهی عمومی در این زمینه است.