مقایسه‌ی ‌اثربخشی دو روش بازتوانی وستیبولار و داروی ونلافاکسین در درمان بیماران دارای سرگیجه ادراکی وضعیتی مداوم، یک کارآزمایی بالینی تصادفی - سید حمیدرضا ابطحی; نرگس عسکری سبزکوهی; محمدحسین نیلفروش; نیلوفر تربیت نوبری (مجله دانشکده پزشکی اصفهان, 2025)
مقاله پژوهشیمقدمه: هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر داروی ونلافاکسین به عنوان خط اول درمان سرگیجه وضعیتی ادراکی مداوم و همچنین مقایسه‌ی برتری دو روش مانور بازتوانی وستیبولار-چشمی و داروی ونلافاکسین در درمان بیماران دارای سرگیجه وضعیتی ادراکی مداوم (PPPD) بود.روش‌ها: این مطالعه‌ی یک کارآزمایی بالینی تصادفی می‌باشد که در بیمارستان الزهرا(س) شهر اصفهان بر روی 60 بیمار (29 زن و 31 مرد) با میانگین سنی 9/9 ± 43 با تشخیص (Persistent Postural-perceptual Dizziness) PPPD طبق معیار  Bárányاز مهرماه 1402 لغایت فروردین‌ماه 1403 انجام شده است. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه 30 نفره تقسیم شدند که طی مدت شش هفته، گروه اول یک بار در هفته تحت درمان با مانور بازتوانی وستیبولار–چشمی و گروه دوم روزانه تحت درمان با داروی ونلافاکسین 37/5 میلی‌گرم قرار گرفتند. میزان شدت سرگیجه در قبل و بعد از مداخله درمانی توسط (Dizziness Handicap Inventory) DHI اندازگیری گردید.یافته‌ها: در گروه مانوروستیبولار-چشمی، میانگین نمره‌ی DHI قبل از مداخله 13/65 ± 46/33 بود که بعد از مداخله به 12/64 ± 28/26 کاهش یافت و در گروه دارودرمانی، میانگین نمره‌ی DHI قبل از مداخله 57/86 ± 47/13 بود که بعد از مداخله تا 10/58 ± 28/13 کاهش داشت. هر دو گروه بعد از درمان کاهش معنی‌داری در شدت سرگیجه داشتند (0/001 > P). همچنین گروه‌ها از نظر تأثیر درمان بر هم برتری نداشتند (0/05P > ).نتیجه‌گیری: داروی ونلافاکسین می‌تواند به عنوان خط اول درمان بیماران PPPD قرار بگیرد. هیچ برتری بین درمان بازتوانی وستیبولار-چشمی و درمان با داروی ونلافاکسین در درمان بیماران PPPD یافت نشد.